Subskrybuj kanał RSSThe Paulo and Nita Freire International Project for Critical Pedagogy
Pedagodzy krytyczni/ radykalni radykalnie wchodzą w świat internetowej sieci i otwartego dostępu/ konstruowania wiedzy. Chociaż materiały na temat pedagogiki emancypacyjnej/ krytycznej/ radykalnej są w dużej liczbie dostępne w sieci, nie było do tej pory miejsca, które pretendowałoby do informacyjnego centrum. Taką właśnie rolę- centrum wymiany poglądów, informacji o wydarzeniach, archiwum tekstów, wideo, a także punktu wyjścia do internetowego czasopisma na zasadach open access i kolektywnego budowania wiedzy w oparciu o wiki zamierza spełniać The Paulo and Nita Freire International Project for Critical Pedagogy.
Projekt zawierać będzie blog, forum dyskusyjne, do tego twórcy projektu budują czasopismo “The International Journal of Critical Pedagogy”, dostępne będzie wiki oraz archiwa pedagogiki krytycznej. Ale jak twierdzą twórcy projektu, będą się również starać budować międzynarodowe centrum badawcze w Uniwersytecie McGill, mające być w przyszłości głównym miejscem konstruowania refleksji na temat radykalnej krytyki edukacyjnej.
Jako pedagoga, ogromnie cieszy mnie, że radykalni pedagodzy nareszcie “odkryli” sieć i to tę aktualną- z własnym kanałem wideo na youtube, profilem na facebooku, blogiem, wiki, dostępnymi w sieci archiwami dyscypliny i międzynarodowym czasopismem publikowanym zgodnie z duchem open access.
Cieszy mnie również, że projektowi przyświecają idee Paulo Freire. Bo chyba dla wszystkich krytycznych pedagogów, nawet gdyby się nie do końca zgadzali, Freire jest i chyba powinien być wspólnym punktem wyjścia. Ba, Freire i inni ideolodzy zradykalizowanej pedagogiki powinni być czytani i paradoksalnie adaptowani do nowych medialnych wyzwań. Bo nie da się promować edukacji medialnej opartej na nowych możliwościach sieci, jeśli nie będzie to krytyczna edukacja medialna, zajmująca się nie tylko obsługą nowych technologii i nie tylko analizowaniem medialnych przekazów, ale również krytyczną re-konstrukcją i walką przeciwko pojawiającym się opresjom (a takich obecnie nie brakuje). Budowaniem na bazie dostępnych treści, miksowaniem i nieustannym, kolektywnym przetwarzaniem i obywatelskim zaangażowaniem. Bo kultura od zawsze była nie tylko wytworem, ale właściwie przetworem powstającym w wyniku ludzkich działań.
Nie zamierzam tu jednak konstruować wizji łączenia myśli radykalnych pedagogów ze współczesnymi aktywistami w rodzaju hakerskich promotorów wolnej informacji, zwolenników wolnej kultury i sieciowych komunitarian oraz innych wielbicieli swobodnego dostępu do wiedzy. Cieszy mnie, że pedagodzy krytyczni wchodzą w świat w nowoczesnej sieci i to z ogromną siłą, chociaż projekt oficjalnie zostanie uruchomiony w połowie marca.
Oby stał się intelektualną pożywką dla zainteresowanych edukacją, zwłaszcza edukacją medialną. Bo sięganie do Benklera, choć ważne, to jednak nie wystarczy. Zwłaszcza, że radykalni pedagodzy wychodzą poza pedagogiczną skorupę i jak w jednym z wywiadów mówił Henry Giroux- przez pewien czas bał się nawet doczepiania pedagogicznej etykiety, bo z góry oznaczało to wykluczenie z grona kulturoznawczej refleksji, tak bliskiej pedagogom, a właściwie przez nich współtworzonej, spychało do rangi kształcącego nauczycieli, czyli do wąskiej specjalności nauczyciela edukacyjnych wyrobników. I chociaż mamy to za sobą, do radykalnej myśli pedagogicznej sięga się dzisiaj zbyt rzadko.
Radykalności nie należy się jednak obawiać. To nie to samo co sekciarstwo. Jak pisze w swojej “Pedagogice uciśnionych” sam Freire:
“(…) im bardziej ktoś jest radykalny, tym pełniej wchodzi w rzeczywistość, w ten sposób, znając ją lepiej, może ją lepiej przekształcać. Taka jednostka nie boi się stanąć twarzą w twarz, wysłuchać i spojrzeć na odkryty świat. Taka osoba nie boi się spotkania z ludźmi i wchodzenie z nimi w dialog”.
Możesz teraz skomentować ten artykuł albo subskrybować komentarze do niego. Trackback: # A może nie wiesz co to trackback?
Komentarze
nikt tego jeszcze nie skomentował, bądź pierwszy...
Dodaj komentarz